ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Μ' αρέσει αυτό.
Προσοχή.
Αυτή είναι μια Citroen Maserati SM του 1973.
Είναι μια γαλλική Citroen
αλλά έχει ιταλική μηχανή Maserati,
πράγμα ασυνήθιστο.
Όλα είναι ασυνήθιστα εδώ.
Με τις υδροπνευματικές αναρτήσεις, σηκώνεται και χαμηλώνει.
Γιατί; Δεν ξέρω.
Έχει ιπποδύναμη 170 αλόγων και πεντάρι σασμάν.
Φτάνει τα 230 χλμ. την ώρα.
Είναι προσεγμένο, προηγμένο, κομψό αμάξι. Δεν πούλησε πολύ.
Αλλά τα παλιά, φουτουριστικά πράγματα έχουν πλάκα.
Αυτό το αμάξι ήταν μοναδικό στον καιρό του.
Εντάξει, πάμε.
Καταπληκτικό.
Ο συνδυασμός μοναδικών χαρακτηριστικών
θυμίζει τον καλεσμένο μου, τον Ντέιβ Σαπέλ.
Κάπως γαλλικό το όνομα.
Πάρα πολύ γαλλικό.
Γέρος και σοφός,
νέος και διαφορετικός. Ταυτόχρονα.
Πώς το κάνει αυτό;
Είμαι πολύ καλός σ' αυτό!
Γνωστός για το μυαλό του.
Πεινάς. Σου λένε "Στην Αφρική υπάρχει πείνα".
Τα αστεία του.
"Και; Και πάλι θέλω να φάω".
Πού βρήκε το σακάκι;
Ας παίξουμε, ρε.
Λατρεύουν το Chappelle's Show του
και το σταντ απ του.
Με πληρώνουν για να προσπαθώ!
Πάλι το σακάκι!
Είναι ασύγκριτος κι αυτός και το αμάξι.
Ταιριαστό ζευγάρι.
Ζόρικο εργαλείο.
- Γεια. - Γεια!
- Πού είσαι; - Ουάσιγκτον.
Πω, ρε φίλε. Σε βλέπω.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Θεέ μου. Είναι φοβερό.
Απ' το μέλλον έρχεσαι; Του πότε…
Είναι του '73.
- Τότε γεννήθηκα. - Σοβαρά;
Ναι, είναι η χρονιά που γεννήθηκα. Ζόρικο!
Οι Γάλλοι κάνουν τα δικά τους.
Δεν νοιάζονται για κανέναν άλλον.
Μάλιστα.
Γνωστοί εγωιστές, οι Γάλλοι!
Καμιά φορά, αυτό οδηγεί σε ενδιαφέρουσες δουλειές.
Αυτό είναι το τέλειο αμάξι για μένα.
Ας το κάνουμε.
- Θεούλη μου. Ο ήχος του είναι υπέροχος. - Ναι, πολύ μ' αρέσει.
- Ένα χαμηλό γουργουρητό. - Ναι.
Καταπληκτικές βλεφαρίδες για ενήλικο.
Έχεις τις βλεφαρίδες τετράχρονου παιδιού.
Οι γυναίκες μού το λένε συνέχεια.
- Ναι. - Όχι στην αρχή.
Αφού έκανα λεφτά, λένε "Ωραία μάτια έχεις".
Γλυκούλης ήμουν. Παιδί 14 ετών, άρα ευάλωτος…
Δεκατεσσάρων;
Ναι. Ήρθα Νέα Υόρκη, για το κλαμπ Improv.
Δεν ήξερα ότι έμπαινα στα χωράφια του κυκλώματος κωμωδίας.
Έλεγα "Είδα στην TV to Improv. Εκεί θα πάω".
Θυμάσαι τότε που δεν είχαμε κάμερες;
- Ναι. - "Μακάρι να είχα κάμερα".
- Χρόνια έχω να το ακούσω. - Ναι.
"Μακάρι να είχα κάμερα". Ποιος το λέει πια; Τέλειο!
Πάντα ήθελα να είμαι κωμικός του Βίλατζ.
- Ναι. - Με πιάνεις;
Ένιωθα ότι… Είχα διαβάσει όλες τις ιστορίες για το 1966.
Μάλιστα.
Συνειδητοποίησα ότι όλοι όσοι θαυμάζω, πέρασαν από τη Νέα Υόρκη.
Και φαντασιωνόμουν ότι ήμουν σαν κι αυτούς.
- Ναι. - Κι ήταν καλό, φίλε.
Όταν ξεκίνησα εγώ, στα κλαμπ εμφανιζόταν ο Στούαρτ.
- Σωστά. - Ο Ρομάνο. Εκείνης της κλάσης ήμουν.
Η ίδια η έννοια του μαγαζιού, το ότι έτσι αγοράζεις πράγματα, τελειώνει.
- Κανείς δεν πάει πια στα μαγαζιά. - Όλα κλείνουν στη Νέα Υόρκη.
Και λες ότι η Νέα Υόρκη μετά θα είναι σαν…
Θα μείνουν μόνο τράπεζες και καφετέριες;
- Νόμιζα ότι ήμουν εγώ. - Σου μοιάζει κάπως.
ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΚΑΘΙΣΤΕ
Κάποιος σ' έβαζε εδώ πάνω,
έλεγε ότι είσαι στο ίδιο επίπεδο με τους τάδε.
Κι εσύ έλεγες
"Με κολακεύει που θεωρούν ότι ανήκω σ' αυτή την ομάδα".
Ο κόσμος υποτιμά την αξία τού να δέχεσαι ένα κομπλιμέντο με σεμνότητα.
Αυτό πετυχαίνει πιο πολλά κι απ' το κομπλιμέντο.
Είναι αλλόκοτο να σε συγχαίρουν κι εσύ να λες απλώς "Ναι"!
- Γίνεται συχνά αυτό. - Πράγματι.
"Το δούλεψα πάρα πολύ αυτό. Γι' αυτό είναι τόσο καλό". Ξέρεις.
Καλά, λοιπόν.
Όταν κάνω μια σειρά νούμερα,
με ερεθίζουν οι δυνατότητες.
Κάτι καλό μπορεί να βγει απ' αυτό.
Σκέφτομαι ότι είμαι πραγματικά αισιόδοξος τύπος.
Αν δεν τα πάω καλά και το κοινό δεν γουστάρει, έχει κι αυτό πλάκα.
- Ναι. - Λέω "Μπορώ να τα καταφέρω;"
Θέλετε καφέ;
- Πολύ θα ήθελα. - Πάντα!
- Κάνεις ακόμα παρέα με κωμικούς; - Με όλους.
Συζητούσαμε με τον Κρις.
Οι σούπερ ήρωες κάνουν παρέα με άλλους σούπερ ήρωες. Με πιάνεις;
Στο Μέγαρο της Δικαιοσύνης κάθονταν και μιζέριαζαν για τις δυνάμεις τους,
αντί να πολεμούν το έγκλημα.
Πριν χρόνια, είχα κάνει κάτι για την American Express,
εγώ κι ο Σούπερμαν, παρέα, έξω, χωρίς υπερδυνάμεις.
Σκέφτηκα "Σαν κανονική ταινία". Εγώ κι ο Σούπερμαν παρέα!
Δεν σώσαμε κανέναν. Δεν διαλύσαμε τίποτα. Δεν πετούσαμε.
- Θα οδηγήσουμε. - Σπουδαία ιδέα αυτή.
Πλάκα έχει και το να γκρινιάζεις για την υπερδύναμή σου.
"Έτυχε ποτέ να κάνεις ένα άλμα 12 μέτρων και να μην το 'χεις; Το 'παθες ποτέ;
Σου 'τυχε ποτέ μια μέρα…"
- Το ρεπό του σούπερ ήρωα; - Ναι.
Πεσμένη η ταχύτητα του Flash.
- Ο Σούπερμαν πήρε λάθος απόφαση. - Ναι.
Μιλάμε για μ…
Το πιο αστείο στη φάση ήταν εγώ κι ο Σούπερμαν που πίναμε καφέ.
Κι ένας τύπος λέει "Μη σας διακόπτω,
μα κάποτε κρεμόμουν από μια γέφυρα και μ' έσωσες.
Κι ήθελα μόνο να σου πω ευχαριστώ".
Κι ο Σούπερμαν: "Ευχαρίστησή μου".
Φεύγει. Ρωτάω "Ποιος ήταν;" Λέει "Δεν έχω ιδέα".
- Χριστέ μου! - "Θα κάνουμε τίποτα απόψε ή όχι;"
"Ναι, εκτός κι αν προκύψει κάτι, έτσι;"
Θα ήθελα δύο βραστά αβγά.
Τι αστείο! Βραστά αβγά.
Ωραία είναι αλλά δεν τα παραγγέλνουν.
- Δεν… - Τα βρίσκεις απλώς στο ψυγείο.
- Ο ασφαλής τρόπος. - Ναι.
Κανείς δεν τ' αγγίζει.
- Είναι ανέγγιχτα. - Ναι.
Το 'μαθα στις περιοδείες.
Πώς θα κόψεις, λοιπόν, το τσιγάρο;
Πώς θα πετύχει;
- Αυτή ήταν η στρατηγική εξόδου μου. - Καλώς.
Για να μη χάσεις το κόλλημα που 'χεις μ' αυτό.
Σε ποιο νούμερο κατέβαλλες τη μεγαλύτερη δυνατή σωματική προσπάθεια;
Ήμουν έτοιμος να βγω στη σκηνή και γινόταν πανδαιμόνιο.
"Ντέιβ… Ντέιβ Σαπέλ".
Μη γίνομαι χυδαίος αλλά ξαφνικά ήθελα πολύ να χ…
Αλλά έβγαινα. Και το ερώτημα ήταν: Μπορώ να περιμένω μια ώρα;
- Ναι. - Το διακινδύνευα πολύ.
- Ίσως είχα φάει κάτι. - Ναι.
- Το 'κανα. - Τα κατάφερες;
Ναι. Και μετά είπα "Καληνύχτα, παιδιά".
Έφυγα απ' τη σκηνή.
Έφυγα απ' τη σκηνή, χώθηκα σ' ένα αμάξι,
πήγα στο γ… ξενοδοχείο σαν ωρολογιακή βόμβα.
Γιατί δεν πήγες στο καμαρίνι σου;
Έχω ένα αλλόκοτο χούι… Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Δεν το κάνεις έξω.
- Ναι. - Μόνο στο σπίτι το κάνεις.
Σπουδαίο πράμα το ορθό.
Πραγματικά, κάνει τη χειρότερη δουλειά στο σώμα.
Είναι το χαμηλότερο σκαλοπάτι της σκάλας.
- Μια δουλειά έχεις μόνο. - Μια δουλειά.
Να μείνεις κλειστό.
Αλλά το καταπληκτικό μ' αυτό,
είναι ότι διαθέτει και κάποια κοινωνική επίγνωση
γι' αυτά που έχει ν' αντιμετωπίσει.
Αυτό είναι τελείως…
Λες και ξέρει: "Είμαι απλώς ένα ορθό,
αλλά βλέπω ότι εδώ παίζεται μια παράσταση και πρέπει να περιμένω…
μέχρι να…"
Παρότι βρίσκεται στο κατώτατο επίπεδο, έχει κάποια επίγνωση.
"Καταλαβαίνω. Παιδιά, περιμένετε.
Έχει παράσταση".
"Έχει άλλα δέκα λεπτά".
"Τι περιμένουμε;"
"Μη σας νοιάζει. Εγώ κάνω κουμάντο".
Ήταν κάτι που είπες σε μια συνέντευξη.
Μια περίεργη εικόνα. Είπες
"Ίσως το σόου μου να κιτρινίσει με τα χρόνια".
Εννοείς… Ναι.
Σαν το Παράξενο Ζευγάρι.
- Ναι. - Ναι.
Γιατί είναι πολύ συγκεκριμένη λεπτομέρεια.
Κατάλαβα ακριβώς τι… Θα κιτρινίσει.
Αυτοί που κάνουν εκπομπές στην TV όλο γκρινιάζουν:
"Τι δύσκολο που ήταν!"
Και βέβαια ήταν!
Αλλά δημιουργήσαμε κάτι, κάτι συνεισφέραμε.
Δεν νιώθεις κάπως υποχρεωμένος, αν μπορείς να συνεισφέρεις σε κάτι,
να το κάνεις κιόλας;
Καμιά φορά, σε οδηγεί η προσφορά.
Θα 'πρεπε να σε οδηγεί η ιδέα.
Σαν να σου λέει "Μπες στο αμάξι".
- Κι εγώ "Πού πάω;" - Ακριβώς. Ναι.
Κι η ιδέα: "Ηρέμησε, εγώ οδηγώ".
Και φτάνεις εκεί που θες.
- Οδηγεί η ιδέα. - Καμιά φορά είμαι συνεπιβάτης.
Καμιά φορά, είμαι στο γ… το πορτμπαγκάζ. Η ιδέα σε πάει όπου θέλει.
- Τέλειο. - Κι άλλες φορές πάλι,
το εγώ μου λέει "Κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ".
- "Εγώ πρέπει να οδηγώ". - Ναι.
- Κακό αυτό. - Ναι, γιατί δεν υπάρχει ιδέα στο αμάξι.
Μάλιστα.
Για μένα τουλάχιστον. Αυτή η φόρμουλα δεν δουλεύει.
Αν η ιδέα είναι στο αμάξι και κορνάρει, και λέει "Πάμε!"
- σταματάει μπροστά στο σπίτι σου. - Ακριβώς.
Ψέματα; Κι είσαι με τις πιτζάμες. Ντύνεσαι.
Δεν είμ' έτοιμος.
"Έλα έτσι". "Πού πάμε;"
"Χαλαρά. Θα δεις".
"Ναι. Εντάξει".
Κοινωνικά, είμαι αλλόκοτος τύπος.
Σώπα!
Όλοι πιστεύουν ότι ο τύπος στη σκηνή είναι αυτός που υποκρίνεται.
Αλλά υποκρίνεται ο τύπος έξω απ' τη σκηνή.
Ο τύπος στη σκηνή είναι ο αληθινός.
Ο τύπος έξω απ' τη σκηνή λέει ψέματα στον κόσμο,
δεν λέει τι σκέφτεται πραγματικά, τέτοιες μαλ…,
για να μπορεί ο άλλος να ζει αδιάλειπτα.
Ναι.
Για τον περισσότερο κόσμο,
το να μη νοιάζεται για τα έντονα βλέμματα των άλλων, είναι πολύ δύσκολο.
Θα έλεγα, πιο δύσκολο κι απ' το να μιλήσει κανείς δημοσίως.
Είναι φυλετικό. Για παράδειγμα, οι μαύροι, στις σχέσεις τους…
Αν ο Νιλ χωρίσει,
και τον ρωτούσα "Γιατί σε χώρισε;"
θα 'λεγε "Λέει ότι δεν ήμουν συναισθηματικά διαθέσιμος".
Αυτό δεν θα το 'λεγε μαύρος σε μαύρο.
Γιατί;
Γιατί η δουλεία εξάλειψε αυτή την ιδέα.
Οι σκλάβοι δεν γύριζαν απ' το χωράφι,
λέγοντας "Δεν μου μιλάς. Τι σκέφτεσαι;"
Δεν συνέβαιναν τέτοια πράγματα.
- Δεν έχουμε να το αντιμετωπίσουμε. - Μάλιστα.
Πάντως, έξοχοι κωμικοί όπως ο Ρίτσαρντ Πράιορ,
είναι το αρχέτυπο της ευαισθησίας που περιγράφεις.
Ναι.
- Δεν θα μπορούσα να ζήσω στο Παρίσι. - Γιατί;
Κάτι στην κουλτούρα της πόλης με κάνει να νιώθω ξένος.
- Είσαι. - Ναι, αλλά όχι…
- Ναι, δεν σε καλοδέχονται. - Ναι, δεν είναι…
- Δεν έχει κόκκινο χαλί. - Όχι. Αλλά δεν μ' ενοχλεί.
Αν είχα ό,τι έχουν, θα ήμουν ίδιος μ' αυτούς.
- Πάσο. - Αν έκανα τέτοιο ψωμί,
αν είχα τέτοιες γυναίκες, θα κοίταζα τους πάντες αφ' υψηλού.
Αν ντυνόμουν έτσι.
Ναι, όλοι στο Παρίσι μοιάζουν να 'ρχονται απ' το μέλλον.
- Έχουν κερδίσει τη συγκαταβατικότητά τους. - Πάσο.
Ο Πολ Νιούμαν, δεν έτρεχε όλη του τη ζωή σε αγώνες αυτοκινήτων;
Ναι, πράγματι.
Τον γνώρισα σ' ένα πάρτι, κι αρχίσαμε να μιλάμε γι' αμάξια.
Είχαμε πάει σ' ένα go-kart κάποτε, και παραβγήκαμε.
"Οι αγώνες είναι σαν να σε βλέπεις όπως όταν ήσουν σπερματοζωάριο, ε;" είπα.
"Αυτός ήταν ο πρώτος σου αγώνας. Και νίκησες".
Ξεκαρδιστικό, ρε γ…
Σκέφτεσαι ποτέ αν είσαι σημαντικός;
- Όχι. - Ούτε κι εγώ.
- Έχω και αδελφό και αδελφή. - Ο μεσαίος είσαι;
- Είμαι ο μικρότερος. - Ο μικρότερος.
Κατά τη γνώμη μου, ο μικρότερος είναι αυτός που γίνεται κωμικός.
Σωστά.
Ο ρόλος του στην οικογένεια είναι να σπάει την ένταση.
- Ναι. - Και βλέπει τα λάθη όλων.
Κι επειδή φεύγει τελευταίος, αποφεύγει τα πάντα.
Περίεργο: όταν κάποιος λέει ότι είναι ο μικρότερος απ' τα αδέλφια του,
μοιάζει νέος.
Μου φαίνεσαι νέος τώρα.
Αν ήσουν ο μεγαλύτερος, θα φαινόσουν μεγάλος.
Αυτό είναι…
- Έτσι είναι. - Ψέματα;
- Ναι, είμαι το μωρό της φυλής. - Ναι, μου θυμίζεις μωρό τώρα.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
- Εδώ πήγα λύκειο. - Θεέ μου! Πλάκα μού κάνεις!
Απ' έξω, είναι ολόιδιο.
Μόλις του έκαναν μια ανακαίνιση 170 εκατομμυρίων δολαρίων.
Είναι δημόσιο σχολείο.
- Πω πω. - Δεν θα ξαναδείς τέτοιο πράγμα.
Αυτή τη δουλειά είχαμε;
Ναι, θέλω να τους δώσω κάτι…
- Σοβαρά; - Πλάκα θα 'χει.
Ο μύθος λέει ότι παλιά ήταν νοσοκομείο του Εμφυλίου.
Καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Απ' τις 8:30 π.μ.
μέχρι τις 5 μ.μ. κάθε μέρα.
Κι αν ετοιμάζουν παράσταση, μένουν ως τις 9 μ.μ.
Στον καιρό μου μέναμε ως τη μία τη νύχτα.
Επαγγελματικό μουσικό σχολείο.
Το αμφιθέατρο έχει 800 θέσεις.
Όλα τελευταίας τεχνολογίας: υδραυλικό πιτ ορχήστρας,
ηχητικές εγκαταστάσεις, κ.λπ.
Είναι παλαβό.
Πώς μπορεί να πετύχει καλλιτέχνης που βγαίνει από εδώ;
Ναι.
- Πανέμορφο, όμως. - Έξοχο.
Τώρα, πάντως, βλέπω 170.
- Θεούλη μου… - Τώρα ναι.
Διάολε. Λες και είσαι στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.
Ναι, ξεπερνά τα πιο τρελά μου όνειρα.
Ο Στίβι Γουόντερ χάρισε το πιάνο…
- Έλα! - Όταν ήμουν εδώ.
Αυτό είναι. Ρε παιδιά, αυτό πρέπει να το βάλετε κάπου…
- Εδώ. - …που να μην κινδυνεύει.
Το Έμι του λαού. Κι αυτά τα παιδιά θα… Ξέρεις…
Να το ξέρουν, μπορεί να τους συμβεί.
Οι πιθανότητες είναι λιγοστές για όλους, αλλά…
Ποιος να το 'λεγε ότι η γυναίκα θα 'πιανε την μπάλα
την ώρα που τη χτυπάει κεραυνός! Κι όμως!
Την έλεγαν Έμιλι.
- Έμι το υποκοριστικό. - Ναι, Έμι!
Θες να γίνεις δάσκαλος μ' αυτό.
Το σκέφτηκα. Θα δίδασκα εδώ για έναν χρόνο.
Δεν ξέρω καν τι θα δίδασκα.
Θα δίδασκα πώς να μη δίνεις δεκάρα…
ή Τζέρι Σάινφελντ και τεχνικές ευαισθησίας.
Αν δεν υπήρχαν τα κάγκελα, κι εκεί έβαζαν μαξιλαράκια,
θα πηδούσες πάνω απ' την ορχήστρα;
Από τη μέση, όχι. Αν ξεκινούσα από δω, ναι, θα τα κατάφερνα.
- Ναι, από δω. - Ναι.
- Από εδώ, όμως; - Μόνο αν ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου.
Νομίζω ότι θα ήταν.
Υποτιτλισμός: Λένα Ταχμαζίδου